Παράνομη διακίνηση αποβλήτων
Εισαγωγή
Από τη δεκαετία του 1970 και μετά, η ΕΕ ανέλαβε ηγετικό ρόλο στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που απορρέουν από την κακή διαχείριση των αποβλήτων και την παράνομη μεταφορά τους. Ωστόσο, μόλις το 2002, με το έκτο πρόγραμμα δράσης για το περιβάλλον, η διαχείριση των αποβλήτων συμπεριλήφθηκε στις βασικές περιβαλλοντικές προτεραιότητες σε επίπεδο ΕΕ και, στη συνέχεια, το 2007, η Συνθήκη της Λισαβόνας συμπεριέλαβε επίσημα το ζήτημα του περιβάλλοντος σε όλες τις ευρωπαϊκές πολιτικές.
Η έκθεση του EEA "Διακίνηση αποβλήτων στα εσωτερικά και εξωτερικά σύνορα της ΕΕ" περιγράφει τη σημαντική αύξηση του διασυνοριακού εμπορίου αποβλήτων, με τις εξαγωγές χαλκού, σιδήρου, χάλυβα, αλουμινίου και νικελίου να έχουν διπλασιαστεί μεταξύ 1999 και 2011 και τα πλαστικά να έχουν πενταπλασιαστεί. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι τα εγκληματικά δίκτυα και οι οργανωμένες εγκληματικές ομάδες ενδιαφέρονται όλο και περισσότερο για παράνομες διασυνοριακές δραστηριότητες, κινητροδοτούμενες από τεράστια οικονομικά κέρδη και διευκολυνόμενες από τον χαμηλό κίνδυνο εντοπισμού και τα σπάνια ποσοστά καταδίκης. Ταυτόχρονα, η διακίνηση επικίνδυνων αποβλήτων μειώνεται, κυρίως λόγω των αυστηρών νομικών απαιτήσεων.
Δεδομένου του διασυνοριακού χαρακτήρα της παράνομης διακίνησης αποβλήτων, η διεθνής συνεργασία και η άμεση ανταλλαγή πληροφοριών καθίστανται αναπόσπαστο μέρος της καταπολέμησης αυτού του είδους εγκλήματος. Αυτό σημαίνει, αφενός, πρακτική πληροφόρηση και τυποποιημένη ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ των χωρών και, αφετέρου, τη δυνατότητα δημιουργίας ισχυρών επίσημων και ανεπίσημων δικτύων μεταξύ των υπηρεσιών που δραστηριοποιούνται στους τομείς (π.χ. υπηρεσίες επιβολής του νόμου, εισαγγελικές αρχές, τελωνεία, υπηρεσίες προστασίας του περιβάλλοντος).