OUTIN – ADAM A., Le point de vue des chefs d’ entreprise, RevScCrim (4) oct – dec 2001, BADINTER R., Projet de code pénal, Dalloz, 1988: Από την καθιέρωση της ποινικής ευθύνης των νομικών προσώπων μια ιδέα πρυτάνευε: να εξαφανιστεί το τεκμήριο ποινικής ευθύνης που βάραινε τους εκπροσώπους τους, αναφορικά με εγκλήματα των οποίων αυτοί αγνοούσαν την ύπαρξη. Από τότε που τέθηκε σε ισχύ το άρθρο 121 – 2 του νέου (γαλλικού) ΠΚ (1994) τα εγκλήματα για τα οποία θα μπορούσε να αναγνωριστεί ποινική ευθύνη εκπροσώπου νομικού προσώου (υγεία, περιβάλλον, λειτουργία της αγοράς, εργασιακές σχέσεις) δεν έπαψαν να πολλαπλασιάζονται. Περισσότερο από ποτέ η νομολογία έτεινε να αμβλύνει αυτό το φαινόμενο. Η αναγνώριση ποινικής ευθύνης των νομικών προσώπων έδωσε την εντύπωση ότι θα μπορούσε να δώσει εν μέρει τέλος σε αυτή την εξέλιξη, επιτρέποντας μια σχετική μεταφορά της ευθύνης του εκπροσώπου της επιχείρησης προς το ίδιο το νομικό πρόσωπο. Στατιστικά παρατηρείται ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων μόνο το νομικό πρόσωπο καταδικάζεται και για τις πράξεις από αμέλεια μόνο το 20% των εκπροσώπων, παράλληλα με εκείνη του νπ. Με αυτήν την έννοια, ο νόμος της 10 Ιουλίου 2000 μοιάζει να ενισχύει αυτή τη διαπίστωση, δεδομένου ότι, έστω και χωρίς την αναγνώριση ευθύνης του φυσικού προσώπου, οργάνου ή εκπροσώπου, είναι δυνατόν να διωχθεί το νομικό πρόσωπο.